Gymloft

BLOG

justin couturon

De CERCES Challenge 30.09


Als teamsporter heb ik groepscohesie van dichtbij mogen proeven. Situaties waarin het onmogelijk lijkt om nog te winnen, blijken alsnog gewonnen te worden door het plotse momentum dat gevoed wordt door echte teamspirit. Dit momentum overstijgt elke individuele prestatie waarbij automatisch een 'wij vs hen' mindset plaatsvindt. Ik dacht dat ik alles al gezien had, ik was verkeerd.

De deelnemers

We verzamelden in een hotel dat 45 minuten verwijderd was van de drop-off in de bergen. Auto per auto kwam toe en stelselmatig werd het ontvangstcomité ruimer. Voorzichtige kennismakingen maakten plaats voor oppervlakkige gesprekjes en enkele consumpties. We waren namelijk voordien nog niet samengekomen als groep, spannend dus.

Onze International Mountain Leader, Dieter Van Holder, had al enkele dagen zijn routes verkend en indien nodig de alternatieve opties. Hij was opgetogen om ons te mogen ontvangen en een laatste check-up te kunnen bieden van de trekzakken en hun inhoud. Voor hem is de eerste avond telkens een zeer interessant moment, gezien hij analyseert welk vlees hij in de kuip heeft, of beter verwoord: welke karakters hij in de bergen zal treffen.

Incluis mezelf zijn we met 11 ambitieuzelingen en Dieter als begeleider. Na een kleine, maar pittige avondwandeling, mochten we ons verwachten aan een verdomd lekkere pizza in een plaatselijk Italiaanse restaurantje. Een van de deelnemers was zojuist verloofd en dat hebben we, zelfs samen met het personeel, mooi gevierd.

Het werd duidelijk hoe divers de groep was: verschillende leeftijden, levensstijlen, levensvisies, principes, stemvolumes en doelstellingen voor deze challenge. Ik maakte me niet ongerust, maar ik nam initiatief om toch een voorstellingsronde te doen om de eerste vorm van binding te doen plaatsvinden. Dit was niet bepaald een succesvolle zet, daar het personeel voortdurend tussenkwam waardoor we moeilijk terug op gang kwamen. Zonder kwade wil, verzeilden mensen terug in hun eigen gesprekken en konden sommigen zichzelf niet zoals gewenst zich voorstellen. No big deal, maar de groep zal sterk samen moeten hangen wil ze eenheid vormen in de ruwe omstandigheden waarin we ons zullen bevinden.

"De groep zal sterk samen moeten hangen wil ze eenheid vormen in de ruwe omstandigheden waarin we ons zullen bevinden."


Een privé situatie bezorgde mijzelf wankele benen en een vermoeide, emotionele mindset, terwijl het startschot van de challenge nog gelost moest worden. Hierdoor voelde ik me als organisator niet comfortabel deze eerste avond. Dit vond ik bijzonder jammer, want eigenlijk had iedereen het naar zijn zin. Voor mij kon de trip niet vroeg genoeg beginnen. Hier hebben we in Gymloft maanden aan gewerkt en naar uitgekeken, ik moet mijn emoties opzij schuiven.


De drop-off.

Na nog enkele rek en rotatie oefeningen, stapten we in de taxi op weg naar ons avontuur.

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding


Op weg naar de dropzone werd het duidelijk hoe mooi het berglandschap was, al hadden we nog de neiging om de laatste telefonische zaken te regelen. Hierna gingen we in elk geval offline, daar er geen bereik is. Iets waar enkelen onder ons zich zorgen om maakten, gezien de staart van storm Odette onze wegen zou kruisen.


Dag 1 : De ruwe ontdekking

Na een extra briefing van Dieter besloot ik om een huddle te doen. Je ziet het vaak bij ploegsporten en teambuildings, maar mensen staan te weinig stil wat de impact hiervan is.

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding


Mensen bestaan uit energie, door ze te laten samenhangen krijg je onbetwistbaar een groepsgevoel waarbij energie doorgegeven wordt. Een knuffel tussen twee personen, bijvoorbeeld, geeft meteen een kleine boost aan oxytocine, het 'knuffelhormoon' dat mensen onderling verbind om zich geliefd en verbonden te voelen. Dat kan je niet evenaren wanneer deelnemers in een cirkel zouden staan met 1,5m social distancing. Wat begin ik die term, ongeacht zijn doeltreffendheid, moe te worden.

Ik vertelde hen dat eenheid en behulpzaamheid primeert en dat doorzettingsvermogen niet als een opdracht zal aanvoelen, maar wel als evidentie. De hoogtemeters die we gaan afleggen de eerste dag en de ruwe weersomstandigheden zullen onze fight-or-flight mindset automatisch aanwakkeren. Eenheid en behulpzaamheid, dat hadden ze goed begrepen.

Met een iets ijlere lucht, 14 kg op je rug en een ruw wandelterrein hebben we een grote twee uur geklommen. Dit op zich was al een heel goed teken, het team was sterk. Enkelen begonnen echter te aarzelen wanneer de rotsige ondergrond overging naar de laatste vlakke, strook richting de bergkam. Hoogtevrees speelde parten gezien de vlakke rotsige ondergrond met sneeuw bedekt was met een hellingsgraad van maar liefst 50°. Maar eenmaal aangekomen, leverde het dit magisch panoramisch zicht op.

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

Na een halfuurtje dalen kwamen we een eerste meer tegen, iets waar ik enorm naar uitkeek. Voor een of andere reden vind ik het enorm fijn om te kunnen drinken van écht bronwater met wat bio-organisme. Aan dit meer botsten we op een gigantische rots met hierin Franse bunkers die Mussolini's troepen tegen hielden in de Tweede Wereldoorlog.


Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

Er waren zelfs nog roestige stapelbedden te bespeuren als je de gangen rond dwarrelde. Gék.

Het is 17:00 en tijd om de tent op te zetten. Helaas ben ik van de 'drie-seconden-tent-generatie', maar gelukkig was ik niet de enigste. We haalden onze voedselpakketten boven en verwarmden ons in een kringformatie, met opgewarmde flessen water en een beetje korte drank. Dat leek aanvankelijk overbodig, maar dat is het allerminst. Om de koude te bestrijden, de groep samen te brengen en om te kunnen doorslapen zou dit (en oordoppen) haast noodzakelijk zijn.

Maar slaap, die kregen we niet te pakken.


Dag 2 : 'The Equalizer'.

"Het is 05:30 en jullie mogen rustig aan beginnen opstaan en jullie gerief beginnen op te ruimen. We hebben een vos die voeding gepikt heeft in mijn voortent. Check allemaal jullie voorraad. De weersomstandigheden worden vlugger ruwer dan voorzien, we moeten vertrekken in 45 minuten". Dieters militair kantje kwam even naar boven.

Van wakker worden was eigenlijk geen sprake gezien quasi iedereen letterlijk geen oog heeft dichtgedaan. In de nacht is de staart van de storm Odette komen opdagen en plotse rukwinden maakten het onmogelijk om in slaap te vallen. Het begon ook te regenen, waardoor rustig de tent opkramen geen optie meer was.

Teamwork begon nu écht belangrijk te worden. Het werd een beetje een 'Kamp Waes momentje', maar dan echt. Na een halfuur elkaar helpen en opruimen vertrokken we samen op nuchtere maag naar de volgende bestemming. Dieter had zojuist aangekondigd dat we vertrekken richting een onbemande hut om daar even te bekomen en te ontbijten. Gezien de opkomende ruwe weersomstandigheden én slaapdeprivatie, was dit voor velen een goede motivator om stevig door te wandelen.

De berghut had geen elektriciteit, nog stromend water en de raamluiken waren gesloten. Het was dus donker. Wanneer je niet slaapt, ben je prikkelbaar. De comfortzone verlaten wordt dan uitdagender en je zou kunnen beginnen misse beslissingen nemen of jezelf verder neerhalen. Goed ontbijten, eigenlijk voortdurend eten, is essentieel in deze trip. Ik kom hier nog op terug.


De weerbaarheid van de groep.

"In dergelijke omstandigheden leer je jezelf echt kennen, sta er voor elkaar", waren de laatste motiverende woorden van Dieter.

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding


We vertrekken terug bergopwaarts en dat voor 2 uur lang. Het is koud, het regent en door de harde wind lijkt het alsof we soms hagel tegen het gezicht kregen. Vergeet niet dat de groep niet geslapen heeft… the challenge begins.

Bij de start van de klim, sprak ik met een van de deelnemers over wat we vandaag konden verwachten. Hij benoemde de dag als 'The equalizer'. Ik wist toen al dat ik die term zou gebruiken in deze blog. Iedereen zal afzien, iedereen wordt evenwaardig en wordt mogelijks met de grond gelijk gemaakt en vooral: de groepsleden zullen elkaar moeten helpen wanneer nodig. The equalizer, schitterend.

Van een van de sterkste deelnemers krijgen we al na een halfuur klimmen een alarmerend signaal. "Ik stop ermee en ik ga naar huis". Ik kon onmogelijk mijn verbazing wegcijferen, híj toch niet? De ratio die hij nog overhad had baat bij de peptalk van Dieter, maar na tien minuten kwam hij terug tot stilstand. "Ik krijg het koud en ik voel me zwak, ik weet niet wat er is maar ik kan niet meer", luidde het.

De groep stelt voor om gerief over te nemen en eten te bieden, maar hij weigert... In eerste instantie dacht ik, om eerlijk te zijn, dat hij gewoon zijn koppigheid moest overwinnen en dat een comfortzone verlaten nu eenmaal niet evident is. Maar echt niets van motivatie hielp en opnieuw, hij moest een van de sterkere zijn. Ik begrijp er niets van, al viel er wel op dat zijn kledij niet volledig waterdicht was en dat hij geen muts had.

Het leek zowaar op de kruisweg van Jezus, want bij een derde halt na een uur klimmen slaan de stoppen volledig door. Als organisator kreeg ik het moeilijk, want we moesten echt vooruit en we mogen niet afkoelen. Als vriend begon ik oprechte compassie te voelen. Kwaadheid en verdriet resulteerde in uitspraken als: "Ik ga nu alleen terug" en "Ik heb wel een vrouw en kinderen, hé man!". De ratio is plots vollédig weg.

Ik wilde een laatste motivatiepoging ondernemen, maar Dieter hielt me onverwachts tegen. "Justin, hij is officieel een slachtoffer. In zo'n fase hebben zij geen enkele behoefte aan motiverende woorden". Dieter en ik kregen wel te horen dat hij amper heeft ontbeten deze ochtend en dat hij voor de start enkele slapeloze nachten had. Nu werd het duidelijk. Er is geen sprake van koppigheid of prikkelbaarheid... Zijn zenuwstelsel is volledig verzwakt en smeekt zijn brein om hem te doen stoppen, hij krijgt zelfs de keuze niet van zijn eigen lichaam.

Dieter antwoordde: "Dit is de enige weg nu, er is geen weg terug aangezien die langer is, laat ons jou helpen."


The group steps up.

Onze verzwakte sterke beer kreeg een extra regenjas (een 'poncho achtige jas' die ook zijn bijnaam zou gaan betekenen), zijn trekzak werd lichter gemaakt en ik heb hem enkele van mijn bars gegeven die hij verplicht moestopeten. Wat er dan gebeurde, was voor mij het hoogtepunt van de Cerces Challenge.

Dieter plaatste hem vooraan de groep en nadien leek het alsof onze beer superhoning heeft geproefd. Hij heeft de komende 2.5 uur de groep getrokken, waarbij de groep hem triomfantelijk begon aan te moedigen. Het was zelfs zo dat er enkelen zelfs niet meer mee konden, waardoor de aanmoedigingen daalden.

Wanneer we te horen kregen dat het vanaf nu bergafwaarts werd konden we niet anders dan in elkaars armen te vallen. Hij, na een emotionele rollercoaster en omdat hij zo dankbaar was dat iedereen hem zo geholpen heeft. En ik omdat ik zo trots was op zijn prestatie en dat dit een bevestiging is dat een menselijk lichaam een enorm potentieel heeft. Een magisch moment, dat ik voor altijd zal koesteren.

De rukwinden werden echt stevig en de snijdende regen begon ook bij mij stilaan mijn tol te eisen. Op zo'n momenten spreek je niet veel met andere deelnemers, iedereen wilt er gewoon door. Voordat ik vertrok heeft mijn vriendin het voortouw genomen om te overwegen de relatie na vijf mooie jaren te beëindigen. We kwamen beiden tot de conclusie dat het voor ons beiden goed zou zijn als we deze stap zouden durven nemen, zelfs al waren we een goed team en een schijnbaar goed koppel naar de buitenwereld toe. Al was dit een juiste beslissing en hebben we het voor elkaar nog steeds goed op, het was toen alsof de grond onder mijn voeten abrupt verdween.

Ik probeerde er niet aan te denken, maar dat ging niet. Iedereen zou thuiskomen na deze trip en ik zal logischerwijs moeten vertrekken van mijn thuis waar ik 5 jaar graag thuiskwam. De snijdende regen en wind waren nu een waas, het was alsof het achtergrondmuziek was dat ik amper hoorde of voelde, terwijl er door mijn hoofd alle gedachten en herinneringen over ons heen flitsten. Voor mij was dit, achteraf gezien, een heilig moment waarin ik geen tijdsbeleving kende. Terwijl ik als een kleine jongen snotterde, wanneer niemand het zag, zorgden de buien er voortdurende voor dat ik letterlijk en figuurlijk gereinigd was. Het was een moment waar het mocht, waar ik mocht loslaten en ongeremd mijn emoties de baas mocht laten zijn. Nadien had ik een 'gereinigd' gevoel, waarbij ik doorhad dat ik er gewoon door deze periode moest. Je moet soms door de storm om terug mooie landschappen te herontdekken en als je blijft staan duurt de storm langer. Voor ik het wist waren we er al. En Dieter had voor een bemande slaapplaats gekeken. Hemels.

De euforie na de hel


We werden goed ontvangen door Fransen en onze slaapplaats is basic, maar gezellig en uiteraard veel beter dan in een tent midden in de storm. We betaalden met plezier de pasta carbonara en, zonder te overdrijven, het lokaal beschikbare bier. Want morgen is onze laatste dag.

We komen wakker met het nieuws dat overal in Zuid-Frankrijk modderstromen en wegversperringen zijn, onder andere onze enige route om terug te keren naar Briançon. Lichte paniek, die niet nodig bleek te zijn aangezien we na het ontbijt vernamen dat de lokale dienstverleners de weg ongeveer hadden vrij gemaakt..


Dag 3: Diversiteit

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding


Op dag 3 klimmen we richting de 3000 meter en het weer ziet er niet slecht uit, het zonnetje schijnt zelfs op sommige plaatsen. Na een typerende 'zigzag-klimroute' komen we uit op een licht besneeuwde zone met een fantastisch meer, Le Lac Du Serpent. 


Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding


Licht besneeuwde gebieden maakten plaats voor hevig besneeuwde gebieden met onzichtbare rotsblokken op ons pad. Na 2,5 uur klimmen, komen we op de laatste 100 m vooraleer we de top bereiken en daar was het pure alpinisme. Chapeau aan Dieter om met zijn apparatuur en knowhow ons steeds op het goede pad te houden in deze ruwe omstandigheden. Eenmaal boven beseften we dat we ons in de wolken bevonden gevuld met sneeuw. Ook de drone had het geweten, na enkele pogingen stijgen viel hij na enkele hoogtemeters recht naar beneden in de sneeuw. Een grappig zicht was het om het toestel met luid zoemend lawaai abrupt te horen verdwijnen in de dikke sneeuwlaag.

De laatste afdaling dan. Alsof het nog niet genoeg was, waren er drie waaghalsen die van het ultieme Wim Hof scenario wensten gebruik te maken. Onze drie vrienden wilden de Lac Du Serpent te levende lijve voelen en daar is slechts maar één manier voor. Juist, kleren af.

Al heb ik zelf enige ervaring aan ijsbaden, zonder handdoek wilde ik het niet proberen uit vrees dat ik met natte kleren niet zou drogen. Ik heb ongelijk gekregen. Door de absurde koelte, maakte het niet uit of je nat was of niet. Je lichaam brandt bijna van de warmte na het water te hebben verlaten. Met de resterende afdaling voor de boeg hadden deze drie heren een heel hoog energiepeil en allerminst koud. Ik wil hier ook bij vertellen, dat dit nooit zonder risico is. Zij hadden ervaring aan koude blootstelling en hebben hun focus bij intrede nooit verloren.


Closure.

Na opgepikt te worden door de moderne beschaving, of kortweg de taxi's, konden we ons opfrissen in het hotel. In de avond zaten we nog eenmaal samen op restaurant, waar er een chaos aan diverse vertellinge plaatsvond. Ik genoot hier enorm van. Het was ons gelukt.

Hoe divers deze groep ook was, deze ervaring heeft voor eenheid en zelfbewustwording gezorgd. Is eens terug naar de basics gaan soms niet plezanter dan de luxe vakanties? Heb ik mezelf onderschat in power en uithouding? Waar liggen de limieten?

Wat startte als een fysieke challenge, is een onvergetelijke life experience geworden.

Volgend jaar komen er, naast andere challenges, twee beproevingen in de bergen.

Share your thoughts.

Heb je feedback voor ons over deze blog of heb je vragen? Shoot!