Gymloft

BLOG

justin couturon

Work hard, gain results?

Van jongs af aan was ik gebeten om te sporten en werd ik geconfronteerd met talloze blessures vanaf mijn 14 jaar. Ik was beloftevolle tennisspeler en basketbalspeler en sportte ongeveer 14 uur per week op hoog niveau. Mijn sportieve carrière werd echter getekend door blessures van mijn 15 jaar tot 25 jaar. Ik zag mijn zelfvertrouwen wegkwijnen terwijl ik in basketbal moest concurreren met ploegmaten die wél zelfvertrouwen en karakter ontwikkelden. Ik zag mezelf meer en meer als de eeuwige belofte die bij de minste 'tik' geblesseerd werd.

Ik kon hier psychologisch moeilijk mee om. Als je weet dat je de mogelijkheid hebt om 'iets' te betekenen en je wordt telkens terug neergehaald, dan wordt dit mentaal een zware challenge. Het helpt natuurlijk niet om slachtoffertje te spelen en al zeker niet door op te geven. Dus doordoen?


Mama, ben ik verslaafd?


Ik zou toptenniser of basketter worden. Ik versleet uren tegen mijn eeuwige rivaal in de tuin van mijn ouderlijk huis, maar ik kon hem nooit verslaan. 'De muur' sloeg elke tennisbal terug.

Toen ik 8 jaar was hoorde ik de term 'verslaving' voor het eerst (het had waarschijnlijk te maken met iemand die rookte). Op een zonnige zaterdag, na uren tennissen tegen De Muur, stelde ik de vraag aan mijn moeder: "Ik kan niet stoppen met spelen, maar wil dat dan zeggen dat ik dan verslaafd ben?".

Ik moet nog glimlachen als ik aan die periode terug denk. Tot en met mijn veertiende was ik op sportief vlak een echt talent, waarbij alles kon en alles mocht. Blessures bestonden niet, creativiteit en risico nemen stond voorop en van tactiek was er nog geen sprake. Gewoon spelen en liefst tot je er bij neer viel. De piste om professioneel iets te gaan doen met een van mijn sporten werd soms thuis besproken. Alleen was die piste kiezen eentje die ten koste zou zijn van mijn academisch leven. Ik was al geen topstudent, laat staan met topsport statuut.

Vanaf 14 jaar beginnen de meeste jongens echt te groeien, dat was bij mij niet anders. De kleine pijntjes beginnen te komen: onderkant knie, de binnenkant schouder, de onderrug. Ik groeide in een kleine 4 jaar tijd 40 centimeter.

De tijdsgeest bij blessures toen was: revalideren tot je sterker bent als voordien en terug hervatten. Dat lukte aardig, maar dan herviel ik telkens terug. Al gauw werd duidelijk dat ik 'geboren was' om overbelastingsletsels te krijgen.


Misschien is het erfelijk?


Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding


Ik hoorde van mijn basketbalcoach waar ik erg naar opkeek: "Je ouders waren grote sportieve talenten, de genen heb je al mee." Dat klopt ook.

Mijn vader behoorde tot de gouden generatie van Ibis Kortrijk die samen met o.a. Jan Vangheluwe vijf keer kampioen werd en driemaal de landsbeker kaapte in slechts zes jaar tijd. Tot op vandaag is dit een van de meest besproken teams (zonder één topsportcontracten) in de Belgische volleygeschiedenis. Een periode waar nog veel Kortrijkzanen over spreken. Mijn moeder stond ook niet stil en was Belgisch zwemkampioen in haar jeugd.

Dus een competitieve ingesteldheid en fysieke mogelijkheden werden mij gunstig doorgegeven. Ik bleef echter de glazen man met of zonder het besef wat mijn ouders destijds bereikt hadden.

Maar sinds mijn 25 jaar ben ik geen enkele keer meer geblesseerd geraakt (uitgezonderd pechgevallen & contactbessures). Was ik dan gewoon 'uitgegroeid' en was mijn gestel definitief? Dat klonk plausibel, maar ook zo leeg. Wat was er nog veranderd?

Ik werd doorheen de dag (veel) actiever door mijn zelfstandige opstart als trainer. Ontstekingen krijgen minder kans om te broeden als je meer beweegt. Daarbovenop hou je je lever en hart mooi fit, doordat je lever- en hartvervetting tegengaat met een actieve levensstijl.

Ik trainde béter. Ik week meer en meer af van fitnesstoestellen en trainde meer in alle richtingen dat een gewricht kon bieden.

Via Koen Verhelst kwam ik in contact met de betere supplementen van Mannavital. Vroeger greep ik vaak naar pre-workoutshakes en toestanden... Ik begon te begrijpen dat je het lichaam slechts mag ondersteunen met supplementen en niet overbelasten. Deze plantaardige ondersteuning was voor mij een grote sprong voorwaarts.

Ik vond het dan ook ontzettend confronterend voor mezelf, dat ik at zoals ik at, maar dan wel greep naar 'plantaardige ondersteuning'. Dagelijks werd ik mij hiervan bewust tot de bom ontplofte en mezelf voornaam: vanaf nu voed ik mijn lichaam in plaats van 'voorzie ik mijn lichaam van eten'. Meer salades overdag, healthy breakfast en soms eens zondigen.

Andere sporten beoefenen, zoals squash, tennis, padel en soms (tegen mijn goesting) fietsen. Een andere belasting op je lichaam is eens nodig. Je leert je spieren omgaan met nieuwe prikkels, waardoor je je gemakkelijker kan aanpassen in onvoorziene omstandigheden in je huidige sport (basketbal).

De band met je ouders is misschien wel één van de sterkste die je ooit zult hebben. Ik heb de connectie met mijn vader hersteld en dat lag al een tijdje op mijn 'to do'. Ik deed dit niet om beter te performen, wel te verstaan, maar dergelijke stressoren moeten áltijd uit je leven. Gezien ik wel opkijk naar hem en niet de band had die ik wenste, was dit een innerlijke strijd die ik moest opgelost zien te krijgen. Een innerlijke strijd kost energie, maar tast ook je zelfvertrouwen aan. Dit moet serieus genomen worden.

Een bredere kijk op het seizoen en niet je focus en motivatie vastpinnen op één match. Ik kon (en eerlijk gezegd nog altijd) me geweldig motiveren voor een wedstrijd. De valkuil hierin is dat je je zodanig kunt verliezen in de mindset dat deze wedstrijd allesbepalend is voor je eigen geluk. Hoe jonger ik was hoe meer ik tilde aan specifieke wedstrijden, waardoor ik vaak het ganse weekend enorm ontgoocheld rondliep bij een matige performance. Er is meer dan deze wedstrijd.

Meditatie. Bij mijn ochtendwedstrijden in de Wikings start ik dag met mediteren, gevolgd door een 'morning hero' ritueel, waar ik al reeds een artikel over schreef. Ik geloof er in dat ik mijn focus beter kan aanhouden in vermoeide toestand als ik een week lang geregeld gemediteerd heb.

Met goesting spelen. Een grote factor. Aan mijn 28 jaar ben ik op een iets lager niveau gaan spelen, maar dat me wel nog steeds uitdaagde. Mijn idee was toen om slechts één keer te trainen (door de huidige workload) en toch steeds meer dan gemiddeld te kunnen performen in de wedstrijd. De outcome? Ik heb nog nooit zo bevrijd gespeeld en genoten van basketbal. Genieten van je sport wil zeggen dat het natuurlijk aanvoelt of je energie geeft. In mijn jeugd heb ik bijzonder veel en hard getraind, waardoor ik aan mijn 19e het gevoel had dat ik gepusht werd om drie wedstrijden te spelen per weekend. Wanneer je je meer en meer verplicht voelt om iets te gaan doen, dan hoort daar onoverkomelijk energieverlies bij. Denk maar aan de maanden vóór dat koppels uit elkaar gaan of de laatste maanden op je oud werk. Doorgaans zijn die mensen bijzonder vermoeid en futloos.

Maar als je dus iets contranatuurlijks doet, verlies je motivatie en energie. Als je al energie verliest aan de gedachte dat je moet gaan trainen of wedstrijd spelen, dan vang je dat sportmoment aan met een negatieve (mentale) energiebalans. Het lijkt me dan ook niet zo ver gezocht dat je iets gemakkelijker overbelastingsletsels krijgt als je lichaam over minder inner power beschikt om te herstellen van je inspanningen (die altijd lichte spierschade bezorgen). Je kan de lijn verder doortrekken. Doe altijd waar je je goed bij voelt! Vermijd de 'energy vampires' of de negatieve zielen in je vriendenkring of op het werk.


Of dat je het nu gelooft of niet: Your energy matters.


Om je energiepeil te voeden met leuke input laten we binnenkort clinics doorgaan in onze studio over bioritme, immuunsysteem, recovery, de Wim hof methode en zelfs essentiële oliën om je lichaam te helpen zuiveren. Deze zoektocht naar 'lifestyle upgrade' stopt nooit en is geweldig fascinerend...

Waren er vroeger meer sportieve mogelijkheden voor mij? Waarschijnlijk wel, en daar heb ik het tot op vandaag soms wel nog lastig mee. Maar hoe meer ik bijleer over het lichaam, maar ook mijn lichaam, hoe beter ik presteer. Ik werd zojuist 31 jaar, maar ik heb het gevoel dat ik er 25 ben. Mijn topjaar als basketbalspeler was als ik pas 29 jaar werd, wat zegt dat?

Ik heb een fantastisch nieuw doel voor ogen dat geen deadline omvat:

Blijf zo lang mogelijk genieten van (competitieve) sport, hoe lang dit ook mag duren. Geen deadline, gewoon nu en vertrouwen dat het eigenlijk nog bijzonder lang kan.


Age is truly just a number.



Share your thoughts.

Heb je feedback voor ons over deze blog of heb je vragen? Shoot!